Autologiczny wypełniacz tkankowy

Dobór konsystencji i obszaru zabiegowego

Możliwość przygotowania materiału o różnej konsystencji pozwala lekarzowi dostosować sposób podania do anatomii wybranej okolicy i planowanego celu zabiegu.

Gęstsza konsystencja może być rozważana w obszarach wymagających korekcji ubytku objętości, natomiast bardziej miękka — w przypadku subtelniejszego wyrównania tkanek lub pracy w powierzchownych obszarach.

Zakres zabiegu jest każdorazowo ustalany indywidualnie.

Obejmuje wyłącznie okolice, w których zastosowanie materiału jest uzasadnione medycznie, zgodne z używanym protokołem i możliwe do przeprowadzenia z zachowaniem zasad bezpieczeństwa.

Autologiczne pochodzenie materiału

Materiał przygotowywany jest z własnej krwi pacjenta i nie zawiera usieciowanego kwasu hialuronowego.

Autologiczny wypełniacz tkankowy może być rozważany jako jedna z dostępnych metod czasowej korekcji wybranych ubytków objętości lub nierówności tkanek u odpowiednio zakwalifikowanych pacjentów.

Nie jest jednak bezpośrednim odpowiednikiem klasycznego wypełniacza na bazie kwasu hialuronowego.

Obie metody różnią się właściwościami fizycznymi, możliwościami modelowania, przewidywalnością efektu oraz czasem jego utrzymywania się.

Wybór procedury zależy od anatomii, stanu tkanek, oczekiwań pacjenta oraz oceny lekarza.

Efekty zabiegu

Po podaniu materiału może być widoczny czasowy efekt wypełnienia i wyrównania wybranej okolicy.

Jego zakres oraz czas utrzymywania się są indywidualne i zależą między innymi od:

• miejsca i głębokości podania,
• ilości i konsystencji przygotowanego materiału,
• właściwości tkanek pacjenta,
• metabolizmu,
• techniki wykonania zabiegu.

Efekt nie jest trwały i stopniowo ulega zmniejszeniu.

Nie można zagwarantować określonego rezultatu ani jednakowego czasu jego utrzymywania się u wszystkich pacjentów.

Przebieg zabiegu

Podczas zabiegu pobierana jest niewielka ilość krwi do specjalnych probówek z antykoagulantem ( probówki do zastosowania in vivo).

Następnie, po odwirowaniu i wyodrębnieniu odpowiedniej frakcji osocza, materiał poddawany jest kontrolowanej obróbce termicznej oraz schłodzeniu.

W wyniku tego procesu uzyskuje plastyczną, żelową konsystencję umożliwiającą jego precyzyjne podanie w wybrane okolice.

W zależności od zastosowanego protokołu oraz indywidualnych właściwości materiału pobranego od pacjenta można uzyskać kilka mililitrów autologicznego wypełniacza, najczęściej o różnych stopniach gęstości.

Różne konsystencje – indywidualnie dobrane zastosowanie

Możliwość przygotowania wypełniacza o odmiennej konsystencji pozwala dostosować materiał do anatomii i potrzeb poszczególnych obszarów.

Wypełniacz gęsty – hard

Może być wykorzystywany w obszarach wymagających wyraźniejszej odbudowy objętości, między innymi w okolicy policzków, głębszych bruzd lub konturu dolnej części twarzy.

Wypełniacz średniej gęstości – medium

Jest przeznaczony do bardziej subtelnej korekcji objętości, wyrównywania średniej głębokości zmarszczek oraz modelowania wybranych okolic, w tym ust.

Wypełniacz miękki – soft

Może być stosowany w delikatniejszych obszarach wymagających powierzchownego wyrównania tkanek, między innymi w okolicy pod oczami, szyi, dekoltu lub dłoni.

Możliwość zastosowania określonej konsystencji i podania materiału w danej okolicy jest każdorazowo oceniana przez lekarza podczas konsultacji.

Zalety autologicznego wypełniacza

Najważniejszą cechą biofillera jest jego autologiczne pochodzenie – materiał przygotowywany jest z własnej krwi pacjenta.

Do zalet procedury należą:

• możliwość przygotowania materiału o różnych konsystencjach,
• indywidualne dostosowanie zakresu zabiegu,
• możliwość opracowania kilku wybranych okolic podczas jednej procedury,
• brak usieciowanego kwasu hialuronowego,
• wykorzystanie materiału pochodzącego bezpośrednio od pacjenta,
• połączenie czasowego efektu wypełnienia z działaniem biologicznych składników osocza.

Autologiczny wypełniacz może być rozważany jako jedna z metod korekcji ubytków objętości oraz poprawy wyglądu wybranych obszarów twarzy i ciała. Nie jest jednak bezpośrednim odpowiednikiem klasycznego wypełniacza na bazie kwasu hialuronowego. Obie metody różnią się konsystencją, możliwościami modelowania, przewidywalnością oraz czasem utrzymywania się efektu.

Jak długo utrzymuje się efekt?

Efekt zabiegu jest czasowy i stopniowo ulega zmniejszeniu.

Jego trwałość zależy między innymi od:

• miejsca i głębokości podania,
• ilości oraz gęstości zastosowanego materiału,
• anatomii i jakości tkanek,
• metabolizmu pacjenta,
• techniki wykonania zabiegu,
• indywidualnej reakcji organizmu.

U części pacjentów efekt może utrzymywać się przez kilka miesięcy.

Nie można jednak zagwarantować określonego rezultatu ani jednakowej trwałości wypełnienia u każdej osoby.

Kwalifikacja do zabiegu

Zabieg poprzedzony jest konsultacją lekarską, podczas której oceniane są wskazania, stan zdrowia pacjenta, przyjmowane leki, anatomia wybranego obszaru oraz ewentualne przeciwwskazania. Autologiczne pochodzenie materiału nie oznacza, że procedura jest całkowicie pozbawiona ryzyka. Po zabiegu mogą wystąpić przejściowy obrzęk, zaczerwienienie, tkliwość, zasinienie, nierówność lub asymetria. Lekarz omawia z pacjentem możliwe korzyści, ograniczenia procedury oraz potencjalne działania niepożądane. Zakres zabiegu, ilość materiału oraz miejsca jego podania są dobierane indywidualnie. Efekty mogą różnić się u poszczególnych pacjentów.