Karboksyterapia

Jak działa karboksyterapia?

Podanie CO₂ powoduje miejscową reakcję tkanek obejmującą między innymi rozszerzenie naczyń i zwiększenie przepływu krwi. Wzrost miejscowego stężenia dwutlenku węgla wpływa również na uwalnianie tlenu z hemoglobiny do tkanek – jest to związane z tzw.efektem Bohra.

W badaniach obserwowano również wpływ karboksyterapii na procesy przebudowy skóry, w tym organizację włókien kolagenowych oraz mikrokrążenie.

W przypadku podania CO₂ do tkanki podskórnej badano także jego wpływ na tkankę tłuszczową. Uzyskiwane rezultaty są jednak indywidualne, a karboksyterapia nie jest metodą leczenia nadwagi ani otyłości i nie służy do redukcji masy ciała.

Wskazania

Karboksyterapia może być rozważana między innymi w przypadku:

• cellulitu,
• miejscowych depozytów tkanki tłuszczowej,
• zmniejszonego napięcia i elastyczności skóry,
• rozstępów,
• wybranych blizn, w tym blizn zanikowych,
• zmian jakości skóry związanych z procesem starzenia,
• cieni pod oczami o określonej etiologii,
• wiotkości skóry okolicy okołooczodołowej,
• skóry wymagającej poprawy jakości i napięcia,
• wybranych problemów skóry owłosionej głowy i wypadania włosów – jako elementu indywidualnie dobranej terapii.

Karboksyterapia może być również stosowana jako procedura uzupełniająca inne metody. Decyzja o połączeniu zabiegów oraz odstępach między nimi podejmowana jest indywidualnie przez lekarza.

Efekty karboksyterapii

W zależności od wskazania, miejsca podania i indywidualnej reakcji tkanek po serii zabiegów można obserwować:

• poprawę napięcia i elastyczności skóry,
• poprawę jakości i struktury skóry,
• zmniejszenie widoczności cellulitu,
• zmniejszenie widoczności rozstępów,
• zmniejszenie widoczności niektórych blizn,
• poprawę wyglądu skóry w okolicy oczu,
• zmniejszenie widoczności cieni pod oczami u odpowiednio zakwalifikowanych pacjentów,
• poprawę konturu obszarów z niewielkim, miejscowym nagromadzeniem tkanki tłuszczowej,
• poprawę mikrokrążenia w obszarze poddawanym zabiegowi,
• poprawę jakości skóry owłosionej głowy,
• wspomaganie terapii wybranych postaci wypadania włosów.

Rezultaty nie są jednakowe u wszystkich pacjentów. Zależą między innymi od wskazania, wyjściowego stanu tkanek, obszaru zabiegowego, liczby wykonanych procedur oraz indywidualnej reakcji organizmu.

W przypadku większości wskazań karboksyterapia wykonywana jest w serii zabiegów, której liczba i częstotliwość ustalane są indywidualnie.

Karboksyterapia a cellulit i miejscowa tkanka tłuszczowa

Karboksyterapia może być stosowana w terapii cellulitu oraz niewielkich, miejscowych depozytów tkanki tłuszczowej.

Celem procedury może być poprawa mikrokrążenia, struktury tkanki podskórnej oraz wyglądu powierzchni skóry. U części pacjentów możliwe jest również zmniejszenie obwodu leczonej okolicy, jednak zakres takiej zmiany jest indywidualny i nie może być z góry określony.

Karboksyterapia nie zastępuje metod leczenia nadwagi i otyłości oraz nie powinna być przedstawiana jako zabieg powodujący utratę masy ciała.

Karboksyterapia skóry głowy

Miejscowe podanie CO₂ wpływa na mikrokrążenie w skórze owłosionej głowy. Karboksyterapia może być rozważana jako procedura wspomagająca w wybranych problemach związanych z nadmiernym wypadaniem włosów.

Przed rozpoczęciem terapii istotne jest ustalenie przyczyny utraty włosów. W zależności od rozpoznania lekarz może zalecić inne leczenie lub terapię skojarzoną.

Karboksyterapia może być łączona z wybranymi procedurami stosowanymi w obrębie skóry głowy, jednak zasadność takiego postępowania oraz kolejność zabiegów ustalana jest indywidualnie.

Karboksyterapia okolicy oczu

U odpowiednio zakwalifikowanych pacjentów karboksyterapia może być wykorzystywana w celu poprawy jakości cienkiej skóry okolicy okołooczodołowej oraz zmniejszenia widoczności niektórych rodzajów cieni pod oczami.

Cienie pod oczami mogą mieć różne przyczyny – między innymi naczyniowe, barwnikowe, anatomiczne lub mieszane – dlatego nie w każdym przypadku karboksyterapia będzie odpowiednią metodą.

Przebieg zabiegu

Po konsultacji i kwalifikacji lekarskiej skóra jest dezynfekowana, a następnie za pomocą cienkiej igły podawany jest medyczny CO₂.

Miejsce wkłucia, głębokość podania, objętość gazu i pozostałe parametry zabiegu zależą od leczonego obszaru oraz wskazania.

Podczas podawania CO₂ może pojawić się przejściowe uczucie rozpierania, ucisku, pieczenia lub ciepła. Intensywność tych odczuć jest indywidualna.

Po zabiegu

Bezpośrednio po zabiegu mogą wystąpić:

• zaczerwienienie,
• niewielki obrzęk,
• uczucie rozpierania lub napięcia,
• tkliwość,
• pieczenie,
• zasinienie w miejscu wkłucia,
• przejściowe uwypuklenie skóry związane z obecnością gazu w tkankach,
• trzeszczenie podskórne związane z czasową obecnością CO₂.

Objawy te mają zazwyczaj charakter przejściowy.

Jak w przypadku każdej procedury naruszającej ciągłość skóry możliwe są również rzadsze działania niepożądane, dlatego przed rozpoczęciem terapii pacjent otrzymuje informacje dotyczące jej możliwych korzyści, ograniczeń oraz ryzyka.